Op bezoek bij tomatenplukkers in Marokko

Je zag het gisteren al op het blog: voor Chickslovefood.com mocht ik vorige week naar Marokko. Agadir om precies te zijn. En dat was een mooie trip, maar ook confronterend. Fairfood International had ons uitgenodigd om mee te gaan, zodat we met eigen ogen konden zien waar onze tomaten vandaan komen. De organisatie zet zich in voor betere arbeidsomstandigheden in de agrarische sector. In Agadir, bij de tomatenplukkers, is dat hard nodig.

Het is woensdag 7 oktober als ik samen met Imke (Fairfood International) en blogger Daisy de tomatenplukkers in Ait Aamira – een dorpje net buiten Agadir – mag spreken. Het zijn allemaal vrouwen, de meeste niet veel ouder dan vijfendertig. Ze hebben zich aangesloten bij de vakbond FNSA (Federation Nationale du Secteur Agricole), omdat ze willen opkomen voor hun rechten en ze dit niet alleen kunnen doen.

Gele muren en kakkerlakken
We worden verwelkomd in het ‘kantoor’ van de vakbond. Het is niet veel meer dan een muffe ruimte met gele muren, er zijn geen ramen. Ik kan mijn aandacht er soms moeilijk bij houden omdat er een gigantische kakkerlak over een van de muren kruipt. Er is een tolk met ons mee, en dat is fijn want de vrouwen spreken alleen Arabisch. Daisy en ik mogen de vrouwen alles vragen, dus dat doen we ook. Zahra, die naast de tolk zit, doet het woord.

De dag van een tomatenplukker begint om 6 uur, vertelt Zahra. Opstaan, kinderen klaarmaken voor school, ontbijten en de lunch bereiden. Om 8 uur worden de vrouwen op de werkvloer verwacht. Inmiddels worden de meesten opgehaald met speciale bussen, dit is een van de successen die de afgelopen jaren door de vakbond werd behaald.

Werken in een broeikas is niet fijn. Het kan er in de zomer 55 graden worden, en op een winterse dag (in Agadir is het dan rond de 20 graden) voelt het in de kas aan als 35 graden. Ik besef dat ik al de hele dag loop de mopperen over de temperatuur hier: 30 graden. Ik neem me voor vanaf nu niet meer te klagen.

De vrouwen komen veel in aanraking met slechte, gevaarlijke stoffen, zoals pesticiden. Inmiddels heeft de vakbond de werkgevers zo ver gekregen om hen daar iets van bescherming voor te bieden. Ze krijgen mondkapjes en passende werkkleding.

6 euro per dag
Van Fairfood International weet ik dat een leefbaar loon in Marokko ongeveer 15 euro per dag is. De tomatenplukkers, die 6 dagen per week werken, vertellen ons dat ze 6 euro per dag verdienen, zo’n 150 euro per maand. Om het te kunnen relativeren vragen we hoe duur het leven verder is. Huur kost ongeveer 60 euro per maand, een brood kost dagelijks 1 euro. Of wat er overblijft genoeg is om hun gezin te kunnen onderhouden, kunnen we wel raden.

We zijn er stil van. Khadija, een van de aanwezige vrouwen, doorbreekt de stilte en vraagt of we misschien haar huis willen zien. Dat willen we wel. Ze neemt ons mee naar haar woning, die er al net zo troosteloos uitziet als het kantoor van de vakbond. Er staan wat pannen en potten op een wiebelige tafel, een eettafel is er niet. Ze neemt ons mee naar de woonkamer. Hier staat een grote bank met wat dekens en kussens. De tour is klaar. Voorzichtig vraag ik me hardop af waar de slaapkamer is. ‘Daar zijn we al geweest,’ zegt Imke. Dat was in de woonkamer, Khadija slaapt met haar twee huisgenoten (zij heeft geen kinderen) op de bank.

We gaan terug naar kantoor en mogen nog wat laatste vragen stellen. Daisy en ik zijn eigenlijk leeg. We willen alleen nog weten hoe wij ze kunnen helpen. Moeten we tomaten boycotten? Nee, want dan hebben de tomatenplukkers straks geen werk meer. Zahra wil dat we de consument bewust maken van de omstandigheden hier, ze wil dat we haar verhaal vertellen.

Besefmomentje
Terug in ons hotel krijg ik de tijd om alles een beetje te laten bezinken. Wat hebben we het toch goed in Nederland, jongens. Voordat we de tomatenplukkers bezochten, liet ik mijn telefoon vallen. Helemaal kapot. Binnen een uur was-ie weer gemaakt, in een gsm-winkeltje vlakbij ons hotel. Het kostte me 55 euro. Nu besef ik dat 55 euro 1/3 van het maandsalaris van deze vrouwen is. Ik kan het missen, ik eet er geen boterham minder om. Dat besef komt hard aan.

Dit verhaal is een tikkie zwaarder dan je gewend bent van Chickslovefood , maar ik hoop dat ik je na vandaag een beetje aan het denken kan zetten. De volgende keer dat je tomaten of andere groente/fruit koopt, vraag je dan af waar dit vandaan zou komen. Dat ons fruit en onze groenten zo goedkoop zijn, heeft een reden. Vaak komen ons fruit en onze groenten uit verre, tropische landen waar de rechten van voedselarbeiders niet worden gerespecteerd en de arbeiders een armoedeloon uitbetaald krijgen. De tomatenplukkers in Agadir zijn daar een schrijnend voorbeeld van.

Wil je meer lezen over de tomatenplukkers? Op het blog van Daisy vind je nog andere artikelen over de tomatenplukkers. Fairfood International steunen? Dat kan ook! Kijk hier voor meer informatie.

JE KUNT NÚ ONS TWEEDE BOEK: HET SKINNY SIX KOOKBOEK KOPEN, KLIK HIER!

ENNE, HEB JE ONS EERSTE BOEK NOG NIET? DE ZEVENDE DRUK IS BINNEN! BESTEL ‘M SNEL, KLIK HIER!

VOLG CHICKSLOVEFOOD OP INSTAGRAMFACEBOOKTWITTER EN YOUTUBE!

2 reacties

Femke -

Net zoals met eten, is dit met ontzettend veel dingen hier. We kunne klagen over van alles, maar we hebben het erg goed. Mooi verhaal.

Margot -

Heel triest! We hebben het zo goed hier in Nederland en dit is een goede reminder dat dat niet overal zo is.

Reageer ook

pinterest instagram heart twitter facebook youtube